“Ik ben begin 70 en recent met pensioen. De jaren voor mijn pensioen heb ik me daar erg op verheugd maar eerlijk gezegd valt het me nu tegen. Ik heb een goede gezondheid en ik geniet erg van onze kleinkinderen, dat wel. Toch merk ik lichamelijk en geestelijk dat ik ouder word, veel zaken gaan moeizamer. Daarnaast had ik verwacht dat ik niet meer zo hard zou hoeven werken. Het huishouden, administratie, de tuin en dingen tussendoor vragen veel inzet en discipline. Lekker nietsdoen is er maar weinig bij. Ook het perspectief dat het met mijn energie en gezondheid toch wel minder zal gaan worden en uiteindelijk de dood, daar baal ik van. Ik kan steeds minder aan mijn leven veranderen, dat past bij het ouder worden. Maar misschien zie ik mogelijkheden over het hoofd. Ik merk wel dat bidden en de diensten in de Petrus voor mij een steun bieden, op een of andere manier. Daar ben ik wel blij mee al snap ik niet precies hoe dat werkt.”
Een oudere parochiaan
“Vanuit Amsterdam ben ik naar Oisterwijk verhuisd, we wonen er inmiddels graag. We hadden zorg dat het aanbod van het katholiek leven in een dorp ten opzichte van Amsterdam zou verschralen, niets bleek minder waar! Binnen ongeveer tien kilometer zijn er wekelijks 50 Heilige Missen te bezoeken (“Mis in de buurt” is een handige app). De Petrus, ’t Heike, Maranatha, Mariënkroon, Emmaus, Taize-avonden en Zonnewende: allemaal vlakbij met naast de Heilige Mis een indrukwekkend aanbod voor verdieping. We hebben er inmiddels veel interessante mensen ontmoet. We hadden niet gedacht dat we ons in Brabant zo snel thuis zouden voelen, Midden Brabant lijkt wel heilige grond!”
Een oud-Amsterdammer inmiddels wonend in Oisterwijk
Waarheid
Goedendag Oisterwijkse parochianen! Ik ben nog jong en vind het fijn dat hier in de Kerk gewoon Jezus verkondigd wordt. Dat Hij voor ons gestorven is aan het kruis en opgestaan is uit de dood. Dat is precies wat mij raakt. Ik hou van waarheid. Op de verschillende media hoor ik soms verhalen waar ik niets mee kan en die me zelfs in verwarring zouden kunnen brengen. Voor veel van mijn leeftijdgenoten is het net als voor mij een verademing wanneer het Evangelie echt, in al zijn zuiverheid, verkondigd wordt. Ik wens de parochie een goede ontwikkeling toe, onder Gods leiding!
Een jonge parochiaan.
Vasten
Wat kun je doen in de veertig dagen tijd? Je hoort er veel over en je kunt er ook over lezen. Ik vul het zo in dat ik een tijd lang de rem zet op de overmaat aan prikkels die mij dagelijks via de diverse media overspoelen, aan de ene kant. Aan de andere kant probeer ik mij open te stellen voor Gods stem. Dat doe ik door af en toe rust, stilte te zoeken. Daar moet ik dan wel wat moeite voor doen. Dan kan ik mij bezinnen op “waar ben ik allemaal mee bezig?” Heel gezond eigenlijk. Daarnaast doe ik aan een vorm van fysiek vasten, maar wil daar niet mee te koop lopen. Ook probeer ik me extra voor anderen in te zetten. Daar wil ik ook niet mee te koop lopen. Het was voor mij prettig te horen dat we vrij zijn in onze keuzes hoe we deze 40 dagen invullen. Dat maakt het persoonlijk.
Een vastende parochiaan
Waarom zijn wij katholiek?
“Onze ouders waren katholiek, onze grootouders en de hele familie ook. Het is niet zomaar iets wat je opgeplakt krijgt, het is echt wat je bent, een leven lang. Even hebben we getwijfeld of we nog wel katholiek wilden blijven, na het misbruikschandaal in het begin van 2010. Maar wat is je alternatief? In onze omgeving hebben we mensen zien uitstappen en dan is er toch een leegte die moeilijk kan worden opgevuld. Het heeft hen geen geluk gebracht. Sommigen komen nu weer terug. We zijn blij dat we nooit zijn uitgestapt.”
Een ouder echtpaar uit de parochie.
Waarom ben ik katholiek?
“Mijn buurman ging naar een avond over de heilige Augustinus, hier in de parochie. Omdat ik interesse heb ik de Europese geschiedenis vroeg hij of ik mee ging. Het bleek een boeiende avond met veel discussie en leuk contact na afloop. Ook op de vervolgavonden ben ik geweest. Van het een kwam het ander. We zijn inmiddels een paar maanden verder en ik ben nu in gesprek met een priester over het geloof. Het interesseert me echt, tot m’n eigen verbazing eigenlijk!”
Een geïnteresseerde uit de parochie
Waarom ben ik katholiek?
“Sinds een paar jaar ben ik koster in de kerk. Ik doe het graag. We zijn met zeven vrijwilligers die kostertaken afwisselend op zich nemen, dus een zware belasting is het niet. Het mooiste van kosteren vind ik het om als eerste in stilte de kerk open te doen. Ik doe dan niet direct het licht aan. Je bent dan in die mooie donkere Petruskerk even met God alleen, zo voelt het. Dat is onzin natuurlijk want God is altijd overal, tóch voelt het zo. Een andere koster zei tegen mij dat zij het ook zo ervoer. Dat vond ik fijn om te horen."
Een koster uit onze parochie
Waarom ben ik katholiek
“Ik kom uit een katholiek gezin. Een keer ging ik met mijn familie mee naar de Petrus, uit een soort beleefdheid eigenlijk. Het was het begin van het schooljaar en alle kinderen konden voor het nieuwe leerjaar door de pastoor hun schooltassen laten zegenen. Dat vond ik wel mooi en dicht bij de praktijk van alledag. Er werd toen ook gebeden voor de overledenen. Dat sprak me ook aan. Sindsdien ga ik wel vaker mee en dat inspireert me. Wat ik wel jammer vind is dat ik maar een van de weinige millennials ben die op zondagochtend in de mis zitten. Maar dat kan nog veranderen, wie weet.”
Een millennial uit de parochie
Waarom ben ik katholiek
"Via de basisschool heb ik een keer een rondleiding van de pastoor in de Petruskerk gehad. Zo heb ik het geloof voor het eerst leren kennen. Daarna op de middelbare school was ik niet echt blij met de klasgenoten die ik kreeg. Vapen, hash, roken, alcohol, het hoorde er allemaal bij. Met name als we met school op kamp gingen, dan baalde ik van de sfeer en dat ik niet weg kon. Via surfen op internet ben ik uiteindelijk bij het katholieke jongerencafé van de parochie terechtgekomen. Daar is het heel anders, ik voel me daar niet ongemakkelijk meer en je hoeft er geen heilig boontje voor te zijn."
Een middelbare scholier uit de parochie
“Ik kom uit een katholiek gezin. Een keer ging ik met mijn familie mee naar de Petrus, uit een soort beleefdheid eigenlijk. Het was het begin van het schooljaar en alle kinderen konden voor het nieuwe leerjaar door de pastoor hun schooltassen laten zegenen. Dat vond ik wel mooi en dicht bij de praktijk van alledag. Er werd toen ook gebeden voor de overledenen. Dat sprak me ook aan. Sindsdien ga ik wel vaker mee en dat inspireert me. Wat ik wel jammer vind is dat ik maar een van de weinige millennials ben die op zondagochtend in de mis zitten. Maar dat kan nog veranderen, wie weet.”
Een millennial uit de parochie
“Ik kom uit een katholiek Brabants gezin met doop, eerste communie, vormsel en elke zondag naar de kerk, vrij standaard eigenlijk. Mijn moeder was een zeer gelovige vrouw, daarvan was ik wel onder de indruk. Toen ik op mezelf ging wonen ging ik op zondag niet altijd meer, het verwaterde eigenlijk. Het was niet echt een bewuste keus. Mijn vrouw vond trouwen in de kerk van groot belang en daar hebben we met de priester veel werk van gemaakt. De huwelijksmis was mooi. Mijn vrouw moest vaak in het weekend werken en daardoor gingen we maar sporadisch op zondag naar de kerk. Onze kinderen zijn wel gedoopt en hebben hun eerste communie en vormsel gedaan. Tegenwoordig hebben we meer tijd en nemen we de rust voor mooie rituelen zoals een ochtendgebed, een kaarsje opsteken bij Maria en een palmtakje thuis achter het kruisbeeld. Het zijn met name de rituelen die ik mooi vind. Daarnaast gaan we op zondag nu graag naar de mis, het maakt de zondag bijzonder. Zeker als de preken een bemoediging zijn voor het leven van alledag.
“Elk jaar ga ik naar Frankrijk op vakantie. Ik geniet er dan van om mooie oude kathedralen te bezoeken, prachtig! De laatste vakantie ging ik door omstandigheden alleen. Ik stopte in Reims en heb daar toen ook de kathedraal bezocht. Ondanks de vele druk pratende toeristen trof me de indrukwekkende schoonheid, het was meer dan de kunst. Waarom ik zo getroffen werd, ik weet het niet precies. Dat het katholieke geloof zoiets bijzonders kan voortbrengen heeft me in het geloof doen verdiepen, en toen ben ik uiteindelijk katholiek geworden. Dit jaar ga ik weer naar Reims”
“Ik heb een ‘NEE-NEE’ sticker op m’n brievenbus, dus ik krijg geen Nieuwsklok. Ik hoor de klokken van de Petruskerk, dat is hier in de buurt. Laatst zei ik tegen iemand die daar naar de kerk gaat: ‘Ik snap niet dat elke dag de klok nog wordt geluid, nu er toch geen diensten meer zijn door de week.’ Die vertelde dat er zeven dagen van de week een Heilige Mis is. Ik was er door verrast, moet ik eerlijk zeggen, ik had er geen benul van!”
“Toen onze eerste werd geboren was dat een groots moment in ons leven. De buren zetten een felicitatie met een bord van Nijntje in de tuin en veel mensen kwamen op kraamvisite. Dat was leuk maar toch ontbrak er iets. Toen hebben we de kleine laten dopen, dat gaf uiting aan wat er met ons gebeurde, heel mooi. De voorbereiding was ook mooi. Daarna zijn wij samen catechese gaan volgen en zijn we zelf ook gedoopt en direct aansluitend sacramenteel getrouwd. Niet de gewone volgorde, maar dat maakt niet uit. We zijn er blij mee.”
“Van huis uit heb ik over het geloof niets meegekregen. Ik ben nu midden-twintig en ik ben een paar jaar geleden op internet gaan zoeken over geloof omdat ik toch iets miste. Ik ben door de week een keer naar de mis gegaan en toen blijven hangen bij de koffie. Van het een kwam het ander. Via de priester ben ik gedoopt en ik ben hier in Oisterwijk niet de enige. Er gebeurt echt wat, dat merkte ik ook op de Katholieke Jongerendag, waar hulpbisschop Mutsaerts uit onze parochie trouwens ook was. Ik heb nu naast m’n oude vrienden ook katholieke vrienden waar ik over veel meer dingen kan praten dan over werk en voetbal. Dat is mooi.”
“In mijn leven is heel veel fout gegaan, zo kijk ik erop terug nu ik wat ouder ben. Spijt, schuld, verdriet, alles komt boven. Van huis uit ben ik Katholiek maar ik heb er na m’n tienertijd niets meer aan gedaan.
Tot m’n eigen verbazing voelde ik de behoefte om te biechten, om met God, met anderen voor zover dat nog kan, en met mezelf in het reine te komen. Ik heb er lang mee rondgelopen, wel zo’n jaar of anderhalf. Toen ben ik gaan biechten. Het heeft meer voor me betekend dan ik had verwacht. Verwijt kreeg ik bij die biecht niet, helemaal niet. Ik voelde begrip, veel begrip. Er viel een stuk van de last die ik met me meedraag van me af. Het sacrament maakte het bijzonder. Als huiswerk kreeg ik mee om uit het leven van Jezus (geschreven door Lucas) hoofdstuk 15 te lezen. Ik zei dat ik geen bijbel had en dat het voor mij te moeilijk zou zijn. Toen kreeg ik ‘De bijbel in gewone taal’ van de priester. In dat hoofdstuk staan drie verhalen van Jezus, een over een herder die een schaap kwijtraakt en terugvindt, een tweede verhaal over een vrouw die een geldstuk kwijtraakt en terugvindt en een derde verhaal over een vader die een zoon kwijtraakt en terugvindt. ‘Door Jezus ben jij teruggevonden’, zei de priester. Dat is mooi gezegd en ik denk daar veel aan. Wat gebeurd is, is door God vergeven, al voel ik dat niet altijd zo. ‘Vergeef ook de mensen die jouw kwaad hebben gedaan, dat is de andere kant. Jezus heeft óók hén vergeven’, zo zei hij nog. Ik probeer het, al gaat dat zeker niet vanzelf”.
“Eigenlijk zijn wij maar gewoon, met een heel gewoon gezin en ieder met een gewone baan, een gewoon leven. Het is goed zo maar niks bijzonders. Toch voelt het alsof God ons leven wél bijzonder vindt en dat is mooi. Dat betekent wel iets voor ons. Wij hebben natuurlijk ook de kleine en grote dingen die in het leven tegenzitten. Het kost soms moeite en energie om daar goed mee om te gaan. De mis op de zondag helpt daarbij. De preek steekt ons vaak een hart onder de riem, en dat helpt ons dan die komende week weer. We komen graag op de zondagochtend, ook voor de koffie na afloop. ”
Katholiek ben ik niet en een parochiaan eigenlijk ook niet. Ik woon niet in Oisterwijk. Toen ik op een zondag om 12.00u een afspraak had in Oisterwijk was ik door de zomertijd een uur te vroeg. Door de klokken kwam ik in de Petruskerk terecht. Ik weet niets van geloof maar ik vond het wel mooi: de kerk, het zangkoor, het voorlezen met die zware stem waarbij iedereen gaat staan, de tieners in het wit op het altaar, de wierook, de rituelen. En sindsdien kom ik regelmatig terug. Op het einde van de dienst loop ik tegenwoordig met iedereen mee naar voren en dan krijg ik van de priester de zegen. Dat doet me wel wat. Hoe het verder gaat lopen? Ik heb geen idee.”
“Toen wij een paar jaar geleden wilden gaan trouwen dachten we eerst alleen aan het wettelijk huwelijk. Maar eigenlijk vonden we dat te mager, als je ziet hoe het bijvoorbeeld op de TV aan toegaat bij ‘Married at first sight’. We wilde trouwen ‘tot de dood ons scheidt’ en voor ‘goede en kwade dagen’. De ouders van mijn vrouw zijn gescheiden. Dat willen wij niet. Mijn vrouw is gedoopt en zo, ik niet. Via haar zijn we toen bij de kerk uitgekomen. De huwelijksvoorbereiding was precies wat we zochten, het heeft onze relatie verdiept. En toen zijn we getrouwd in de prachtige Petruskerk. Ik ben eerst katholiek geworden. Mensen zeggen soms dat we alleen voor de mooie ceremonie in de Petruskerk zijn getrouwd, maar dat klopt dus niet.”
